Philip Kerr, Η τριλογία του Βερολίνου, εκδόσεις Κέδρος

Παρά το γεγονός ότι ο Philip Kerr είναι ένας διάσημος και πολυγραφότατος συγγραφέας δεν είχε τύχει μέχρι τώρα να διαβάσω κάποιο βιβλίο του. Ένα πρόσφατο ταξίδι στο Βερολίνο με ώθησε να αναζητήσω βιβλία που διαδραματίζονται στην πόλη αυτή, κυρίως λογοτεχνία αλλά και μαρτυρίες. Αυτή είναι μία πρακτική που ακολουθώ εδώ και καιρό, δηλαδή να αναζητώ και να διαβάζω βιβλία που διαδραματίζονται στους ταξιδιωτικούς μου προορισμούς. Με το Βερολίνο, βέβαια, το παράκανα και αγόρασα αρκετά βιβλία, επειδή είναι μία πόλη που έχει από παλιά κεντρίσει το ενδιαφέρον μου λόγω της ιστορικής της πορείας στον 20ο αιώνα. Φυσικά στο σύντομο διάστημα που παρέμεινα στην πόλη δεν ήταν δυνατόν να διαβάσω όλα τα βιβλία που αγόρασα. Έτσι, βρέθηκα μέσα στο κατακαλόκαιρο να διαβάζω τα νουάρ μυθιστορήματα του Philip Kerr που διαδραματίζονται στο βροχερό, μουντό και ζοφερό Βερολίνο του Μεσοπολέμου και λίγο μετά τον Πόλεμο. 

Η τριλογία απαρτίζεται από τα έργα: Οι Βιολέτες του Μάρτη, Ο χλομός εγκληματίας και Γερμανικό ρέκβιεμ. Ενδιαφέρουσες πλοκές, πολυπρόσωπα μυθιστορήματα, κάπως χαλαρή σύνδεση ανάμεσα στα μέρη της τριλογίας. Η βερολινέζικη κοινωνία του Μεσοπολέμου παρουσιάζεται ανάγλυφα σε όλες της τις εκφάνσεις. Ο κόσμος της πειθαρχίας αλλά και της διαφθοράς, ο κόσμος που αναζητούσε αποδιοπομπαίο τράγο για τα δεινά της ζωής του και τον έβρισκε στο πρόσωπο των Εβραίων, ο κόσμος που σιωπηλά αρνούνταν να πιστέψει ό,τι του προπαγάνδιζε ο Γκέμπελς. 

Δεν μπορώ, βέβαια, να πω ότι ξετρελάθηκα με τη γραφή. Κυρίως με κούρασαν οι συνεχείς και όχι πάντα εύστοχες παρομοιώσεις του συγγραφέα που δεν προσθέτουν τόσο στο κείμενο ιδιαίτερα στον υπερβολικό βαθμό που χρησιμοποιούνται.

Δεν είναι αυτό που έχτισαν. Είναι αυτό που κατεδάφισαν.
Δεν είναι τα σπίτια.  Είναι τα κενά ανάμεσα στα σπίτια.
Δεν είναι οι δρόμοι που υπάρχουν. Είναι οι δρόμοι που δεν υπάρχουν πια.
Δεν είναι οι αναμνήσεις που σε βασανίζουν.
Δεν είναι αυτό που έχεις καταγράψει/
Είναι αυτό που έχεις ξεχάσει, αυτό που πρέπει να ξεχάσεις.
Αυτό που πρέπει να συνεχίζεις να ξεχνάς σε όλη σου τη ζωή.

Από το Ένα γερμανικό ρέκβιεμ, του Τζέιμς Φέντον (ως πρόλογος στο τρίτο βιβλίο Γερμανικό ρέκβιεμ).

Μαρλένα Πολιτοπούλου, Η Πηνελόπη των τρένων, εκδόσεις Μεταίχμιο

1965: Ο Στέλιος Καζαντζίδης φτάνει στον σταθμό του Μονάχου για να δώσει μια σειρά από συναυλίες σε όλη τη Γερμανία. Σε μια γωνιά του ίδιου σταθμού ο Στρατής Κοκκινίδης, ένας έλληνας μετανάστης, βρίσκεται νεκρός. Ο φόνος του δεν θα εξιχνιαστεί ποτέ.

Πενήντα χρόνια αργότερα, ο ερευνητής και σκιτσογράφος Παύλος Γ., ως οφειλή στον αστυνόμο πατέρα του, θα ασχοληθεί με την υπόθεση. Τα ίχνη θα τον οδηγήσουν στη Νάουσα, τόπο καταγωγής του Κοκκινίδη, και πίσω στα χρόνια της Κατοχής, για να ανακαλύψει ερωτικά μυστικά, δοσίλογους, λίρες, προδοσίες και επαναστάτες. Θα αφήσει για λίγο την αγαπημένη του τζαζ για να ακούσει τα τραγούδια του Στέλιου και θα ανταμειφθεί από την κόρη της Πηνελόπης των τρένων με είκοσι 45άρια δισκάκια. Και όταν όλα θα έχουν πια τελειώσει, ο κόσμος της μετανάστευσης δεν θα του είναι πια ξένος.

Ο ΗΡΩΑΣ

Ο Παύλος Γ. είναι αρχιτέκτονας με «γονίδια ντετέκτιβ», ο οποίος επί χρόνια συνεργαζόταν με την αστυνομία ως σκιτσογράφος και διατηρεί τον ρόλο του ειδικού συμβούλου του Τμήματος Ανθρωποκτονιών σε δύσκολες υποθέσεις. Ο πατέρας του, τέως διοικητής Ασφαλείας, του έχει αφήσει κληρονομιά το αρχείο του με μια σειρά από ανεξιχνίαστες υποθέσεις. Για μια ακόμα φορά ο Παύλος ανοίγει έναν φάκελο. Ο τίτλος του είναι «Η Πηνελόπη των τρένων».

Μου αρέσει η γραφή της Μαρλένας Πολιτοπούλου και το βιβλίο αυτό δε με απογοήτευσε. Καλή πλοκή που ξετυλίγεται σιγά σιγά, καθώς όλοι οι ήρωες είναι δυνητικοί ένοχοι. Εύστοχη περιγραφή της ελληνικής μετανάστευσης στη Γερμανία και του προφίλ του έλληνα gastarbeiter με πολλές αναφορές στην απολύτως σύγχρονη πραγματικότητα και στην Αθήνα των μεταναστών. Βιβλίο που διαβάζεται ευχάριστα χωρίς να είναι απλοϊκό.

Alice Munro, Απόδραση, εκδόσεις Μεταιχμιο

" Η Τζουλιετ είχε κι άλλον ενα λογο -ήθελε να μην ειναι η Πενελοπι στα πόδια τους τις πρώτες δυο βδομάδες των θερινών διακοπών, γιατι τα πράγματα δεν ηταν ξεκάθαρα ανάμεσα σ' εκείνη και τον Έρικ. Ήθελε να δοθούν λύσεις, και λύσεις δε δίνονταν. Δεν ήθελε να πρέπει να υποκρίνεται πως ολα πήγαιναν καλα για χάρη του παιδιού.
Του Έρικ, απο την άλλη, τιποτα δεν του άρεσε περισσοτερο απο το να δει τα πράγματα να ομαλοποιούνται, το πρόβλημα να κρύβεται. Σύμφωνα με το δικό του σκεπτικό, η ευγενική και κόσμια συμπεριφορά θα αποκαθιστούσε τα καλα αισθήματα, η προσομοίωση αγάπης ηταν αρκετή για να τη βγάλουν μέχρι να καταφέρουν να ανακαλύψουν και παλι την αγάπη. Κι αν δεν προέκυπτε ποτε κατι παραπανω απ' αυτο -ε, ας την έβγαζες με την προσομοίωση. Ο Έρικ θα το κατάφερνε".
Απο το διήγημα "Σιωπή" στη συλλογή "Απόδραση" της Alice Munro, Νόμπελ Λογοτεχνίας 2013.

"Στον ουρανό του τίποτα με ελάχιστα", της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ

Από την κλειδαρότρυπα κρυφοκοιτάω τη ζωή

την κατασκοπεύω μήπως καταλάβω

πώς κερδίζει πάντα αυτή,

ενώ χάνουμε εμείς.

Πώς οι αξίες γεννιούνται

κι επιβάλλονται πάνω σ' αυτό που πρώτο λιώνει:

το σώμα.

Αναρωτιέμαι τι άλλους συνδυασμούς

θα εφεύρει η ζωή

ανάμεσα στο τραύμα της οριστικής εξαφάνισης 

και το θαύμα της καθημερινής αθανασίας.

Η αλήθεια για την υπόθεση Χάρρυ Κεμπερτ (2)

"Το μόνο που ξέρω είναι πως η ζωή είναι μια διαδοχή από επιλογές, τις οποίες στη συνέχεια καλούμαστε να υποστηρίξουμε".

Η αλήθεια για την υπόθεση Χάρρυ Κεμπερτ

Αυτή την περίοδο διαβάζω το βραβευμένο στη Γαλλία  βιβλίο του Ζοέλ  Ντικερ, Η αλήθεια για την υπόθεση Χάρρυ Κεμπερτ, λαμβάνοντας έτσι μέρος στη διαδικτυακή λέσχη ανάγνωσης bookworm.gr.
Αντιγράφω απο τη σελ.61 του βιβλίου:
"... Μέσα απ' αυτή μου την εμπειρία κατάλαβα πως, για να θεωρείται κάποιος "απίθανους", αρκούσε να χρησιμοποιεί πλάγια μέσα στις σχέσεις του με τους άλλους· όλα ήταν τελικά θέμα φαινομένων που απατούν."