Εβδομάδα "Διάβασε ένα ebook"

http://www.eanagnostis.gr/2014/02/evdomada-diavase-ena-ebook-2014.html

Από τη Κυριακή, 2 Μαρτίου έως το Σάββατο, 8 Μαρτίου είναι και φέτος η εβδομάδα "Διάβασε ένα ebook, τόσο διεθνώς όσο και στην Ελλάδα. 

Διαβάστε περισσότερα στο εξαιρετικό blog eanagnostis.gr. Όσο κι αν συμμερίζομαι την άποψη πολλών ότι το έντυπο βιβλίο έχει άλλη χάρη, δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω πως οι ηλεκτρονικοί αναγνώστες διευκολύνουν ειδικά όσους δε θέλουν να αποχωριστούν τα βιβλία τους κατά τις μετακινήσεις. Γιατί πόσα βιβλία αντέχει κανείς να κουβαλήσει, για παράδειγμα, στις διακοπές του; Η αντιπαράθεση επίσης θυμίζει εκείνη μεταξύ πικάπ και δίσκων βινυλίου και cd. Η ύπαρξη των cd δεν εμπόδισε, μετά το αρχικό σοκ, να εξακολουθήσουν να υπάρχουν και μάλιστα πρόσφατα θεωρείται ότι το βινύλιο επιστρέφει δριμύτερο. Κατά τον ίδιο τρόπο δε νομίζω ότι το ebook θα καταργήσει το έντυπο βιβλίο. 

Για μένα το σημαντικό είναι να διαβάζουμε περισσότερο, το μέσο είναι θέμα επιλογής, γούστου και συνθηκών.

Ούτε λεφτά ούτε ιδέες, του Νίκου Ξυδάκη

Δεν πρόκειται για κρίση, αλλά για καταστροφή. Ο φίλος που μου το έλεγε αυτό χθες είναι πολύπειρος δημοσιογράφος, καλλιεργημένος και κοσμοπολίτης, συνήθως πολύ νηφάλιος και συγκρατημένος στις εκφράσεις του. Η κρίση είναι παροδική, τα αποτελέσματά της είναι αναστρέψιμα· η καταστροφή αφήνει πίσω της ερείπια, μη αναστρέψιμα ― συμπλήρωσε. Μου εξήγησε κι άλλα, για τον βαθύ κοινωνικό μετασχηματισμό που προκαλούν η μακρόχρονη ύφεση και ανεργία, για την οριστική πτώση των αδύναμων στρωμάτων κάτω από το όριο αξιοπρεπούς διαβίωσης, για τη δομική φτώχεια και την απελπισία. Δεν μπορούσα να διαφωνήσω. Αλλωστε την ίδια μέρα διαβάζαμε στον τύπο την αγωνιώδη έκκληση δώδεκα επιφανών Ευρωπαίων συγγραφέων· υποστηρίζουν ότι η Ευρώπη δεν περνά κρίση, αλλά πεθαίνει όπως την ξέραμε, ότι απειλείται η δημοκρατία και ο πολιτισμός της. (Και νωρίτερα, αλλιώς, οι Γιούργκεν Χάμπερμας, Πέτερ Μπόφινγκερ και Γιούλιαν Νίντα- Ρίμελιν)

Από την αρχή της ελληνικής κρίσης διακρίναμε την βαθύτατα πολιτική φύση της, τα ηθικά και πνευματικά αίτια που μας οδήγησαν στο οικονομικό ρήγμα. Αλλωστε δεν είναι μόνο ελληνική, είναι κρίση αξιακή στον πυρήνα των δημοκρατικών κρατών της Δύσης, είναι κρίση της δημοκρατίας και κρίση της πολιτικής, και είναι κρίση ανθρωπολογική, στο μέτρο που οι πολίτες-παραγωγοί εξέπεσαν σε υπερχρεωμένους πελάτες και καταναλωτές, χειραγωγούμενοι και τρομοκρατούμενοι. Στο φόντο πάντα υπέβοσκε η σύγκρουση για την κυριαρχία· η κρίση κατέδειξε τη σύγκρουση και μαζί έδειξε το αποκρουστικό πρόσωπο της ανισότητας: η διαρκώς μεγεθυνόμενη ανισότητα υπονομεύει την ελευθερία και τη δημοκρατία, αλλά και την ιστορική μοίρα της Δύσης.

Η πνευματική παρακμή είναι φανερή και στο ελληνικό παράδειγμα, τόσο ως αίτιο όσο και ως αποτέλεσμα της συντελούμενης καταστροφής. Οι Ελληνες στον εικοστό αιώνα πέρασαν δια πυρός και σιδήρου: αλλεπάλληλοι πόλεμοι, εμφύλιοι, μαζική προσφυγιά και μαζική μετανάστευση, πτωχεύσεις. Εμειναν όρθιοι παρ’ όλ’ αυτά, επειδή ταυτόχρονα σφυρηλατούσαν ταυτότητα, συνείδηση, γλώσσα, τέχνη, πολιτικές στρατηγικές ― με έναν λόγο: πολιτισμό. Λαϊκό και λόγιο, εν παραλλήλω και εν συνθέσει. Η αλληλουχία ταπεινώσεων, θριάμβων και καταστροφών έως το ’22 οδήγησε στη μεγάλη σύνθεση της γενιάς του ’30, η οποία επηρέασε βαθιά τις τέχνες και τα γράμματα στον καιρό της, αλλά κυρίως έδωσε ιδεολογικούς καρπούς στη μεταπολεμική περίοδο, όταν εσίγασαν τα τουφέκια του εμφυλίου. Tότε, μέσα απ’ τις στάχτες εμπεδώθηκε το λαϊκό τραγούδι, το εκ του ρεμπέτικου καταγόμενο, απενοχοποιημένο και ενωτικό, και τότε η υψηλή τέχνη της γενιάς του ’30 μπήκε στα χείλη των μαζών, ενοποιητικά και ανυψωτικά, παρότι εν περιλήψει. Η άνοιξη του ’60 σηματοδότησε την εν τω βάθει αναχώνευση των αισθητικών και ιδεολογικών συνθέσεων που είχαν αρχίσει ήδη απ΄τη δεκαετία του ’20, και απ΄αυτή την πλούσια ύλη εξακολούθησε να τρέφεται ο ελληνισμός έως και σχετικά πρόσφατα.

Εως ότου το ήθος του νεόπλουτου και του σκυλάδικου, αυτό που είχε ξεμυτίσει μές στην χουντική επταετία, ανέλαβε αυτό να ενοποιήσει τα μικροαστικά και εργατικά στρώματα με την ελίτ του πλούτου. Λίγο πριν μάς χτυπήσει η καταστροφή, λαός και κολωνάκια συναγελάζονταν εν κραιπάλη στα ίδια διασκεδαστήρια: ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος συγκεφαλαίωσε τον εξισωτισμό της σκυλοπόπ κραδαίνοντας γαρδένιες και κυλότες, οι δε ιδεολογικοί μηχανισμοί είχαν μετεγκατασταθεί στα γκλόσι περιοδικά και κανάλια. Με αυτή την πνευματική και αισθητική σκευή, με αυτή τη βιοθεωρία οικοδομούσαμε vita activa. Και το απόθεμα της γενιάς του ’30, εν τω μεταξύ, το τολμηρό ζεύγμα λαϊκού και μοντέρνου, εντόπιου και διεθνούς, εξανεμίστηκε και θάφτηκε. Η ελληνική ιδιοπροσωπία εξέπεσε σε χυδαία αυταρέσκεια και πνευματική οκνηρία, σε ακηδία και απάθεια, σε βαθύ επαρχιωτισμό και εθελοδουλία. Πολύ πριν την πτώχευση.

Επειδή λεφτά δεν υπάρχουν ούτε θα εμφανιστούν σύντομα και άφθονα. Επειδή η υλική καταστροφή θα πολλαπλασιάζει τη σύγχυση και την αμάθεια, επειδή η παιδεία γίνεται πιο ταξική και από τα χρόνια του ’50, επειδή κανείς εξωχώριος δεν θα μάς σώσει, μόνη ελπίδα είναι ένα σχέδιο πνευματικής ανασυγκρότησης απολύτως συγχρονισμένο με την ανάσχεση της ένδειας. Χρειαζόμαστε ιδέες, ταυτότητα, σκελετό, χρειαζόμαστε σύνδεση με την παράδοση, μια επανερμηνεία που να μπολιάζει το ζοφερό παρόν, επινόηση του μέλλοντος. Χρειαζόμαστε υπερβάσεις. Ας μην είναι Το Σχέδιο ― μεγάλες κουβέντες. Ας είναι σκέψη και πράξη, διαρκείς, αγωνιώσες. Αρετή και τόλμη.

Αναδημοσίευση από http://www.vlemma.gr/

ΤΟ ΒΗΜΑ - Σώπα, δάσκαλε, σώπα… - γνώμες

«Μια μέρα ήταν άνοιξη, χαρά Θεού, τα παράθυρα ήταν ανοιχτά κι έμπαινε η μυρωδιά από μια ανθισμένη μανταρινιά… δεν μπορούσαμε πια ν' ακούμε για οξείες και περισπωμένες. Κι ίσια-ίσια ένα πουλί είχε καθίσει στο πλατάνι της αυλής του σχολείου και κελαηδούσε. Τότε πια ένας μαθητής χλωμός, δε βάσταξε, σήκωσε το δάχτυλο: Σώπα δάσκαλε, φώναξε· σώπα δάσκαλε ν' ακούσουμε το πουλί». Η συγκλονιστική αυτή σκηνή είναι από την «Αναφορά στον Γκρέκο» του Καζαντζάκη, που εφέτος τον τιμούμε για τα 130 χρόνια από τη γέννησή του.

Πόσοι δάσκαλοι όμως και σήμερα είναι προτιμότερο να σιωπούν; Και δεν είναι μόνοι οι δάσκαλοι. Πολιτικοί, ιερωμένοι, εξουσιαστές, διανοούμενοι, δημοσιογράφοι, επιστήμονες, συνδικαλιστές, φίλοι, πολίτες. Πρέπει να είναι «δάσκαλοι της ζωής». Μερικοί όμως από αυτούς μας κουράζουν και μας θυμώνουν με τα ακαταλαβίστικα γερούνδιά τους και τους φανφαρoνικούς υπερσυντέλικούς τους, με τα κακόγουστα λόγια τους και τις οδυνηρές πράξεις τους, με την υποκρισία και το θράσος τους.

Υπάρχουν αδιαμφισβήτητα και οι πραγματικοί δάσκαλοι, οι αφιερωμένοι στο καθήκον τους. Η φωνή τους όμως χάνεται από την ανούσια φλυαρία και τον σκόπιμο θόρυβο των άλλων, των αλαζόνων, των απαίδευτων, που αλαλάζουν. Αυτούς μόνο η παιδική αθωότητα και η ισόποση δύναμη της παιδείας των μεγάλων μπορούν να συμμορφώσουν· και δείχνοντάς τους με το δάχτυλο να τους φωνάξουν να σωπάσουν.

Να πει, λ.χ., στον πολιτικό εκείνο που βλέπει λογιστικά τους ανθρώπους, μισθωτούς και συνταξιούχους, να σιωπά. Δεν θέλουμε ούτε τις «οξείες» παραφωνίες του ούτε τις «περισπωμένες» αδικίες του. Μπορεί να γίνει δίκαιος και αποτελεσματικός; Ως τότε είναι προτιμότερο να σιωπά.

Πάψε και συ, άγριε ή διεφθαρμένε συνδικαλιστή που βρυχάσαι αντί να σκέπτεσαι, προσβάλλοντας και κατεδαφίζοντας τον υγιή συνδικαλισμό. Πάψε και εσύ, αστέρι του τραγουδιού που αντί να τραγουδάς την αλήθεια χώνεσαι μέσα στο ψέμα, φοροδιαφεύγοντας τεχνηέντως· είσαι απογοητευτικός κι εσύ.

Κι εσύ, προβληματισμένε και υπεύθυνε πολίτη, μην ακούς αβασάνιστα ό,τι σου λένε εκείνοι που δεν νοιάζονται για σένα, για τη χώρα σου· και μην τους φοβάσαι, δεν είσαι μόνος, είναι πάρα πολλοί μαζί σου. Ολοι εκείνοι που πασχίζουν να συμμετέχουν στο χτίσιμο του νέου κόσμου που βγαίνει από την κρίση· να 'σαι κι εσύ εκεί, διότι άρχισε να φαίνεται ήδη μια αχνή αχτίδα αισιοδοξίας.

Ακουσε τη συνείδησή σου, αυτήν που σε κάνει υπεύθυνο, εφευρετικό, δημιουργικό, τολμηρό, δυνατό. Ετσι θα πιέσεις και θα πείσεις για να έχουμε άτρωτους θεσμούς, ισχυρό κράτος, ευνοούμενη χώρα, δίκαιη κοινωνία. Μη σιωπάς για όλα τα άθλια που ακούς και βλέπεις. Εσύ ξέρεις το κελάηδημά σου· μην περιμένεις να σ' το μάθει κανένας κακόφωνος δάσκαλος και πες του να κάνει σιωπή.

Ο κ. Σταμάτης Ν. Αλαχιώτης είναι καθηγητής Γενετικής του Πανεπιστημίου Πατρών.          
 

ΤΟ ΒΗΜΑ - Σώπα, δάσκαλε, σώπα… - γνώμες

Χαρούμενα Χριστούγεννα!

Πρέπει να επιδιώκουμε την ελευθερία   και όχι μόνο την ασφάλεια,
αν όχι για κάποιον άλλο λόγο, επειδή μόνο η ελευθερία   μπορεί να καταστήσει την ασφάλεια ασφαλή.
Κάρλ Πόπερ 

Καλοκαίρι θα' ναι θαρρώ,
οι γλάροι θα πετούν ψηλά στον ουρανό,
θα διαχωρίζουν το γαλάζιο,
τα κύματα θα στεφανώνουν τα βράχια
κι ένας ήλιος ζωοδότης θα ξεμακραίνει στα πέλαγα.

Καλοκαίρι θα' ναι θαρρώ,
το πεύκο θα δροσίζει με τον ίσκιο του,
μια φέτα καρπούζι, πιο κόκκινη από ποτέ,
θα βάψει τη μέρα καινούρια
και το τραγούδι των τζιτζικιών θα σμίγει με τα γέλια
και τις φωνές των παιδιών.

Καλοκαίρι θα' ναι θαρρώ,
το υποσχέθηκε πως θα΄ρθει...

Παλιό, αλλά δυστυχώς πάντα επίκαιρο!

Καλό Πάσχα!

Κει στο πλάγι δαγκάναν οι οχτροί σου τα χείλη...
Δολερά ξεσηκώνανε τ' άγνωμα πλήθη
κι όσο ο γήλιος να πέσει και να' ρθει το δείλι,
το σταβρό σου καρφώσαν κι οχτροί σου και φίλοι.

Μα γιατί να σταθείς να σε πιάσουν! Κι ακόμα,
σα ρωτήσανε: Ποιος ο Χριστός; τι πες Να με!
Αχ! δεν ξέρει, τι λέει το πικρό μου το στόμα!
Τριάντα χρόνια παιδί μου δε σ' έμαθ' ακόμα!

Από τη Μάνα του Χριστού, του Κώστα Βάρναλη

25η Μαρτίου: το νόημα της επετείου

Στους καιρούς της οικονομικής αλλά κυρίως αξιακής κρίσης που ζούμε είναι κατά την άποψή μου σημαντικό να θυμίσουμε στους μαθητές μας τη συμβολή του νεοελληνικού διαφωτισμού στο ξεκίνημα της επανάστασης και να καταδείξουμε την ανάγκη η παιδεία να ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο.

Αντλώντας από την πλούσια πνευματική μας παράδοση, αλλά μαζί και με την τεχνολογία του καιρού μας και τα επιτεύγματα της σύγχρονης σκέψης και επιστήμης, η ελληνική παιδεία καλείται να προσφέρει και πάλι τη συμβολή της, ώστε στην κατεξοχήν σύνθετη και παγκοσμιοποιημένη σημερινή πραγματικότητα όχι μόνο να επιβιώσουμε, αλλά και να προσφέρουμε κάτι το ουσιαστικό ως αυθύπαρκτη εθνική παρουσία.

Και παιδεία χωρίς ιστορία δεν μπορεί να υπάρξει. Η σχολική ιστορία ως βασικός παράγοντας της διαμόρφωσης της συλλογικής ιστορικής μνήμης έχει χρέος να τοποθετήσει την Ελλάδα εκεί που ανήκει χωρίς μαξιμαλιστικούς σοβινισμούς αλλά και χωρίς ισοπέδωση, γιατί όσο πιο μικρή είναι μια χώρα, όσο πιο μικρός είναι ένας λαός τόσο εντονότερες πρέπει να είναι οι ιστορικές μνήμες του, τόσο ισχυρότερες και συχνότερες οι αναδρομές του στα ιστορικά γεγονότα που σφράγισαν την ύπαρξη και την επιβίωσή του ως έθνους. Γιατί ένα μικρό έθνος χρειάζεται μεγάλες αντοχές! Και οι αντοχές αντλούνται από τη συνειδητοποίηση των μεγάλων στιγμών τής ιστορίας ενός λαού, από τις στιγμές που ένας λαός υπερβαίνει τα ελαττώματα, τις ελλείψεις και τις αδυναμίες του, για να υψωθεί στη σφαίρα των πραγματικών αξιών, σ' αυτές που διακρίνουν και καταξιώνουν τον άνθρωπο και τον κάνουν να μεγαλουργεί.

Η αλαζονεία των "ελεύθερων" ανθρώπων

Αντιγράφω από τη συνέντευξη του σκηνοθέτη Δημήτρη Μαυρίκιου στη Ματούλα Κουστένη, που δημοσιεύθηκε στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία στις 11 Δεκεμβρίου 2011 με αφορμή τον "χορό μεταμφιεσμένων" του Βέρντι που ανεβαίνει από τη Λυρική Σκηνή:


"Ερ: Το συγκεκριμένο έργο είχε στην εποχή του λογοκριθεί. Σήμερα τα λύσαμε αυτά τα θέματα;
Απ: Όχι βέβαια. Κακώς πιστεύουν κάποιοι ότι οι "προηγμένες" κοινωνίες ξεμπέρδεψαν. Ελλείψει ουσιαστικού αυτοελέγχου, φτάσαμε στην ασυδοσία της παραπληροφόρησης, της διαπλοκής, του καταναλωτισμού και της κακογουστιάς. Ξέρετε, είναι στιγμές που η αλαζονεία κάποιων "ελεύθερων ανθρώπων" με τρομάζει. Στιγμές που η υπεροψία του "ανοιχτόμυαλου πολιτισμού" μας με κάνει να νοσταλγώ την ταπεινοφροσύνη κάποιας παλιάς "στενομυαλιάς". Είναι στιγμές που η υπέρμετρη λατρεία μίας "ανίερης ανεξιθρησκίας" μού φαίνεται πιο επικίνδυνη από κάθε λατρευτική εκδήλωση οποιασδήποτε θρησκείας"

Το βραβείο αναγνωστών του ΕΚΕΒΙ

Tο Βραβείο Αναγνωστών 2011 απονέμεται στο βιβλίο «Aνεμώλια» του Ισίδωρου Ζουργού (Εκδόσεις Πατάκη). Είναι το μυθιστόρημα που υποστήριξαν ένθερμα τόσο οι 40 Λέσχες Ανάγνωσης ανά την Ελλάδα, που συμμετείχαν φέτος, όσο και το ευρύτερο αναγνωστικό κοινό που έλαβε μέρος στη φετινή ψηφοφορία (2.569 ψήφοι).

Το μυθιστόρημα «Ανεμώλια» αποτελεί το έκτο βιβλίο του Θεσσαλονικιού συγγραφέα (γεν. 1964). Πρόκειται για ένα οδοιπορικό πέντε φίλων με ιστιοπλοϊκό σκάφος, οι οποίοι αναζητούν τη διάσταση της πραγματικότητας μέσα από το βλέμμα των 45 χρόνων τους, τη συναισθηματική αναμόχλευση που τους δημιουργεί το παρελθόν, την επιθυμία της χαράς σήμερα και τη ζεστασιά της συντροφικότητας.

Στην «κούρσα» της τελικής βαθμολογίας τερμάτισαν επίσης: δεύτερο το βιβλίο «Τα σακιά» της Ιωάννας Καρυστιάνη (Εκδόσεις Καστανιώτη) και τρίτο το βιβλίο «Για μια χούφτα βινύλια» της Χίλντας Παπαδημητρίου (Εκδόσεις Μεταίχμιο).

         

Με το Βραβείο Αναγνωστών έχουν τιμηθεί τα βιβλία: -το 2010 «Όπως ήθελα να ζήσω» της Ελένης Πριοβόλου, -το 2009 «Ιμαρέτ», του Γιάννη Καλπούζου, -το 2008 «Όλα σου τα ‘μαθα μα ξέχασα μια λέξη» του Δημήτρη Μπουραντά, -το 2007 «Ο κύριος Επισκοπάκης» του Ανδρέα Μήτσου, -το 2006 «Αμίλητα βαθιά νερά» της Ρέας Γαλανάκη, -το 2005 «Η μέθοδος της Ορλεάνης» της Ευγενίας Φακίνου.

Επικήδειος για την Κοινή Λογική!

 Σήμερα πενθούμε το θάνατο μιας αγαπημένης παλιάς φίλης,
 της Κοινής Λογικής, η οποία μας συντρόφευε για πολλά χρόνια.

Κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα την ηλικία της,

αφού το μητρώο γέννησής της έχει χαθεί εδώ και πολύ καιρό σε γραφειοκρατικές διατυπώσεις.

Θα τη θυμόμαστε ως κάποια που μας δίδαξε πολύτιμα μαθήματα όπως αυτά:

  -Έχε την κοινή λογική να προστατεύεσαι. 

   -Η ζωή δεν είναι πάντα δίκαιη,

και...
  -Ίσως ήταν δικό μου το φταίξιμο.

  Η Κοινή Λογική έζησε σύμφωνα με απλές, συνετές οικονομικές πολιτικές, όπως: 

Μην ξοδεύετε περισσότερα απ' αυτά που κερδίζετε,

και... αξιόπιστες στρατηγικές, όπως: 

Υπεύθυνοι είναι οι ενήλικες και όχι τα παιδιά.

 Η υγεία της άρχισε να επιδεινώνεται ραγδαία όταν τέθηκαν
 σε ισχύ καλοπροαίρετοι αλλά αυταρχικοί κανονισμοί.

Αναφορές για ένα 6χρονο αγόρι που κατηγορήθηκε για σεξουαλική παρενόχληση επειδή φίλησε  μια συμμαθήτριά του,

για έναν δάσκαλο που απολύθηκε

επειδή επέπληξε έναν απείθαρχο μαθητή,

απλώς επιδείνωσαν την κατάστασή της.

 Η Κοινή Λογική έχασε έδαφος

όταν γονείς επιτέθηκαν σε  δασκάλους

επειδή έκαναν τη δουλειά που οι ίδιοι δεν είχαν καταφέρει να  κάνουν

αναφορικά με την πειθάρχηση των ανυπάκουων παιδιών τους.

 Η υγεία της επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο

όταν τα σχολεία  υποχρεώθηκαν να παίρνουν τη γονική συναίνεση για να βάλουν αντηλιακό ή
 να δώσουν μια ασπιρίνη σ' ένα μαθητή

αλλά δεν μπορούσαν να ενημερώσουν  τους γονείς όταν μια μαθήτρια έμενε έγκυος.

 Η Κοινή Λογική έχασε τη θέληση για ζωή

όταν οι εκκλησίες  έγιναν επιχειρήσεις

και οι εγκληματίες τύγχαναν καλύτερης μεταχείρισης  από τα θύματά τους.

 Η Κοινή Λογική δεν κατάφερε να ξεπεράσει το γεγονός ότι,
 όχι μόνο δεν μπορούσες να υπερασπιστείς τον εαυτό σου

από ένα  διαρρήκτη μέσα στο ίδιο σου το σπίτι,

αλλά ο διαρρήκτης μπορούσε και
 να σε μηνύσει για βιαιοπραγία.

 Πριν από το θάνατο της Κοινής Λογικής είχε προηγηθεί ο
 θάνατος των γονιών της,

της Αλήθειας και της Εμπιστοσύνης,

της συζύγου Σύνεσης και

των παιδιών της Ευθύνης και Λογικής.

 Έχουν επιζήσει τα 4 ετεροθαλή αδέλφια της:
 Ξέρω τα Δικαιώματά μου
 Το Θέλω τώρα
 Κάποιος άλλος φταίει
 Είμαι θύμα

 

Η άνοδος και η πτώση του μεταπολιτευτικού ονείρου

"Εδώ και δύο χρόνια έχει αρχίσει το μεγάλο κακό, που θα μετατρέψει σιγά σιγά του Έλληνες σε λαό πιθήκων, σε λαό ψηφοφόρων, δημοσίων υπαλλήλων, καταναλωτών, κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, κομπιναδόρων κα συνδικαλισταράδων. Σε είκοσι- τριάντα χρόνια από σήμερα, Ανδρέας Παπανδρέου μπορεί να μην υπάρχει. Θα υπάρχει όμως μια Ελλάδα πτωχευμένη κι ένας λαός στα όρια της οικονομικής και της ηθικής εξαθλίωσης".
1983, Χάρρυ Κλυνν, "Αλλαγή και πάσης Ελλάδος" (περιοδικό Ε, της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας 5.11.11, σελ.35)
Τόσο εύστοχα και προφητικά και, δυστυχώς, επαληθευμένα με τον πιο τραγικό τρόπο λόγια. Κι αυτό που περισσότερο απ' όλα τρομάζει είναι η ηθική εξαθλίωση.