Η ισότητα μεταξύ των δυο φύλων ζητούμενο και των καιρών μας

Ειναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι ο δυτικός, "πολιτισμένος" κόσμος δεν εχει ακομα κατακτήσει την απόλυτη ισότητα μεταξύ των δυο φύλων. Πολύ συχνά γίνεται λόγος για την εξίσωση ανδρών και γυναικών στη μισθολογική κλίμακα και στις επαγγελματικές ευκαιρίες. Δυστυχώς εξακολουθεί να θεωρείται δυνατό μια γυναίκα να αμοίβεται λιγότερο απο έναν άντρα για την ιδια δουλειά στην ιδια επαγγελματική θέση. Ακομα, πολύ συχνά δεν προάγεται σε υψηλές επαγγελματικές θέσεις, αν και ενδέχεται να διαθέτει υψηλότερα προσόντα, εξαιτίας του φύλου της, που στα μάτια ορισμένων την καθιστά λιγότερο ικανή, πιο ευάλωτη και πάντως οχι τόσο αποτελεσματική όσο ένας άντρας.
Την πραγματικότητα αυτη εξέφρασε και η Patricia Arquette στον λογο που εκφώνησε κατα την παραλαβή του βραβείου β' γυναικείου ρόλου στα φετινά Oscar.

Νεότερα και με χαμηλότερες αμοιβές τα νέα ανώτατα στελέχη στην Ελλάδα

Παρατηρήστε ότι το κυριότερο προσόν της γυναίκας στελέχους είναι η ικανότητά της να κάνει πολλά και διαφορετικά πράγματα ταυτόχρονα! Γεννημένες multi- taskers!

• 

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:ΣTEΛEXH

Τον ρόλο των στελεχών που βρίσκονται στην κορυφή της διοικητικής «πυραμίδας» των εταιρειών στην Ευρώπη –των γνωστών μας Chief Executive Officers–, τις προοπτικές όπως αυτές διαγράφονται μέσα από τις τάσεις που επικρατούν και τις προκλήσεις που αναδύονται, κατέγραψε η έρευνα του INAC - Διεθνούς Οργανισμού Εταιρειών Επιλογής Στελεχών (www.inac-global.com) και ο αποκλειστικός συνεργάτης του για την ελληνική αγορά και για τη Νοτιοανατολική Ευρώπη, η ICAP Executive Search (www.icap.gr).

Συμπεράσματα

Σε πρόσφατη ενημερωτική εκδήλωση της INAC και της ICAP People Solutions με θέμα «τις τάσεις, τις προκλήσεις και τις προοπτικές στην επιλογή υψηλόβαθμων στελεχών» παρουσιάσθηκαν τα συμπεράσματα της έρευνας για τη χώρα μας στο πλαίσιο της τρέχουσας οικονομικής κατάστασης στην Ελλάδα, αλλά και της προόδου προς την έξοδο από την κρίση. Επικρατούσα τάση των ανωτάτων στελεχών όπως καταγράφτηκε, είναι η «κινητικότητά» τους με προορισμό τις αγορές άλλων χωρών, όπως και η υποβάθμιση πολλών ανώτατων θέσεων εργασίας – «μίκρυνε η πίτα» όπως περιγράφτηκε. Επιπλέον, οι θέσεις αυτές κατέχονται σήμερα από ηλικιακά νεότερα άτομα, με λιγότερη εμπειρία και χαμηλότερες αμοιβές.

Συχνά, προέρχονται από τον τομέα των πωλήσεων, ώστε να γνωρίζουν πώς να τις προωθούν. Επιπλέον, είναι επιφορτισμένοι και με διπλές αρμοδιότητες, δημιουργούν δίκτυα, ενώ βασικό ρόλο έχουν τα Private Equity Funds. Ωστόσο, ιδιαίτερη έκταση στην ενημέρωση διεκδίκησαν και έλαβαν τα συμπεράσματα από τις πολλαπλές προκλήσεις που καταγράφτηκαν για τους CEO. Για παράδειγμα, στα απαραίτητα χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει η νέα ηγεσία, είναι το «όραμα». Που σημαίνει ότι ο CEO μπορεί να εμπνέει τους ανθρώπους του και να μπορεί να τους εξηγεί το πόσο σημαντική είναι η αποστολή του καθενός ξεχωριστά για τη συνδημιουργία της «μεγάλης εικόνας». Ασφαλώς, σημαντικό χαρακτηριστικό ενός καλού ηγέτη είναι η «ακεραιότητα» όπως και η «ευθυκρισία», όχι μόνο για την έγκαιρη λήψη των σωστών αποφάσεων, αλλά και για την αναπροσαρμογή τους στην περίπτωση που ήταν λανθασμένες.

Στις απαραίτητες δεξιότητές τους προτάσσεται η γνώση και η σχέση τους με την τεχνολογία. Και ακολουθεί η επιχειρηματικότητα. Αφού «έρχονται πρώτοι οι παράγοντες που αναδεικνύουν μια τεχνολογική ιδιοφυΐα και ακολουθούν εκείνοι για τις μπίζνες». Οσο για την επιχειρηματικότητα, απαραίτητες είναι οι δεξιότητες εκείνες που εξασφαλίζουν την κερδοφορία, την ανάπτυξη των επιχειρήσεων και την ανταπόκριση στους πελάτες. Στο πλαίσιο του ηγετικού ρόλου τους οι CEO οφείλουν να αναπτύσσουν και σε άλλους τις δεξιότητες ηγεσίας, της ομαδικής εργασίας και την ατομική ανάπτυξη. Και για να είναι και οι ίδιοι αποτελεσματικοί, πρέπει να είναι ευέλικτοι, καινοτόμοι και να διαθέτουν γνώση και δεξιότητες στην επικοινωνία.

Ξεχωριστό κεφάλαιο αφιέρωσε η έρευνα στις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν και στις δεξιότητες που αντιστοίχως πρέπει να διαθέτουν οι Chief Restructuring Officers (CRO). Για τον ρόλο των οποίων δανείζεται μάλιστα και τον ορισμό, όπως τον δίνει η wikipedia: «ανώτερο στέλεχος το οποίο έχει εξουσιοδοτηθεί με διευρυμένη εξουσία ώστε να επαναδιαπραγματεύεται όλες τις πτυχές των οικονομικών μιας εταιρείας, για να διαπραγματευθεί μιαν επικείμενη πτώχευση, είτε για να αναδιαρθρώσει την εταιρεία ύστερα από μια πτώχευση».

Αρχιτέκτονας

Ο CRO θεωρείται ο αρχιτέκτονας και αυτός που εφαρμόζει τη στρατηγική. Και ο ρόλος του είναι απαραίτητος για την εταιρεία πολύ πριν βρεθεί αντιμέτωπη με κάποια από τις αλλαγές αυτές. Αυτονόητο λοιπόν, ότι πρέπει να είναι εξοικειωμένος με τους πόρους και να έχει εμπειρία για τη διαχείριση κρίσεων, αλλά και να είναι ενημερωμένος ακόμη και για τους ισολογισμούς και για τις οικονομικές δραστηριότητες της εταιρείας. Συχνά μάλιστα, τον συγκρίνουν με κάποιον «περιφερόμενο» σύμβουλο. Πέρα από τα οικονομικά όμως, ο CRO οφείλει να διαθέτει δεξιότητες αν χρειασθεί να αλλάξει η κουλτούρα της εταιρείας είτε να πρέπει να προσαρμοσθούν οι άνθρωποι στην υφισταμένη κουλτούρα.

Διαδικασία αναδιάρθρωσης

Ο CEO οφείλει να μπορεί να αναγνωρίσει ένα πρόβλημα και να πείσει την ηγεσία ότι, όντως, το πρόβλημα υπάρχει. Να αναγνωρίζει επίσης, ποιος είναι ο «κορμός» της επιχειρηματικότητας της εταιρείας, όπως και τον τελικό επιδιωκόμενο στόχο και να την κατευθύνει προς τα εκεί. Και, επειδή ο ρόλος του CRO είναι καταλυτικής σημασίας για τη διαδικασία της αναδιάρθρωσης, δεν είναι λίγες οι φορές που τον ρόλο αυτό τον αναλαμβάνει ο ίδιος ο CEO. Τέλος, επειδή ένα σχέδιο διάδοχης απαιτεί δεξιότητες καινοτομίας και επιχειρηματικότητας, οφείλουν τα ανώτερα στελέχη αφενός να θέτουν το ερώτημα «πώς μπορώ να προετοιμασθώ» και αντιστοίχως να προωθούν στη διαδοχή και τις γυναίκες.

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΔΑΜΟΥΛΙΑΝΟΥ

Έντυπη

Ενδοεταιρικη επικοινωνία

0. Σαν επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων μέσα στην επιxείρηση δε θεωρείται μόνο η επικοινωνία που αφορά την εκτέλεση εργασίων ή καθηκόντων. Ο άνθρωπος στην επιxείρηση δεν αποxωρίζεται από την ατομική του προσωπικότητα για να γίνει κατά την διάρκεια της εργασίας του ένας εντελώς λογικός φορέας της θέσης εργασίας ο οποίος δεν επηρεάζεται στις εσω ϋπηρεσιακές σxέσεις του από τα εργασιακά του ενδιαφερόντα και συναισθήματά του. Ο άνθρωπος είναι πάντοτε μια και αυτή προσωπικότητα και παραμένει κατά τη λειτουργία του στην επιxείρηση ταυτόxρονα ένας φορέας θέσης εργασίας και ένα ανεξάρτητο άτομο. Γι' αυτό, η επικοινωνία στην επιxείρηση δεν πρέπει να περιορίζεται στην μονόπλευρη θεώρηση που αποτελεί η εργασιακή επικοινωνία, αλλά εκτός από αυτή πρέπει να περιλαμβάνει όλο το πλέγμα των ανθρωπίνων σxέσεων. 
   

Let Kids Run Wild Online

by Danah Boyd  March 13, 2014, TIME Magazine

Trapped by helicopter parents and desperate to carve out a space of their own, teens need a place to make mistakes

Bicycles, roller skates and skateboards are dangerous. I still have scars on my knees from my childhood run-ins with various wheeled contraptions. Jungle gyms are also dangerous; I broke my left arm falling off one. And don’t get me started on walking. Admittedly, I was a klutzy kid, but I’m glad I didn’t spend my childhood trapped in a padded room to protect me from every bump and bruise.

“That which does not kill us makes us stronger.” But parents can’t handle it when teenagers put this philosophy into practice. And now technology has become the new field for the age-old battle between adults and their freedom-craving kids.

Locked indoors, unable to get on their bicycles and hang out with their friends, teens have turned to social media and their mobile phones to gossip, flirt and socialize with their peers. What they do online often mirrors what they might otherwise do if their mobility weren’t so heavily constrained in the age of helicopter parenting. Social media and smartphone apps have become so popular in recent years because teens need a place to call their own. They want the freedom to explore their identity and the world around them. Instead of sneaking out (should we discuss the risks of climbing out of windows?), they jump online.

As teens have moved online, parents have projected their fears onto the Internet, imagining all the potential dangers that youth might face–from violent strangers to cruel peers to pictures or words that could haunt them on Google for the rest of their lives.

Rather than helping teens develop strategies for negotiating public life and the potential risks of interacting with others, fearful parents have focused on tracking, monitoring and blocking. These tactics don’t help teens develop the skills they need to manage complex social situations, assess risks and get help when they’re in trouble. Banning cell phones won’t stop a teen who’s in love cope with the messy dynamics of sexting. “Protecting” kids may feel like the right thing to do, but it undermines the learning that teens need to do as they come of age in a technology-soaked world.

The key to helping youth navigate contemporary digital life isn’t more restrictions. It’s freedom–plus communication. Famed urban theorist Jane Jacobs used to argue that the safest neighborhoods were those where communities collectively took interest in and paid attention to what happened on the streets. Safety didn’t come from surveillance cameras or keeping everyone indoors but from a collective willingness to watch out for one another and be present as people struggled. The same is true online.

What makes the digital street safe is when teens and adults collectively agree to open their eyes and pay attention, communicate and collaboratively negotiate difficult situations. Teens need the freedom to wander the digital street, but they also need to know that caring adults are behind them and supporting them wherever they go. The first step is to turn off the tracking software. Then ask your kids what they’re doing when they’re online–and why it’s so important to them.

Boyd, a principal researcher at Microsoft Research and a fellow at Harvard University’s Berkman Center, is the author of It’s Complicated: The Social Lives of Networked Teens

Το burn out προλαμβάνεται

«Οι εργαζόμενοι που μπορεί να έρθουν αντιμέτωποι με το burnout –την επαγγελματική εξουθένωση– είναι εκείνοι στους οποίους βασίζεται ένα σημαντικό μέρος της καλής απόδοσης και των αποτελεσμάτων της εταιρείας». Το συμπέρασμα αυτό κάθε άλλο παρά ως αυθαίρετο μπορεί να εκληφθεί. Ο πρώτος και ουσιαστικός λόγος που το απαλλάσσει από οποιαδήποτε υποψία αυθαιρεσίας, είναι το ότι το παραθέτει σε ανακοίνωσή της η έγκυρη και έμπειρη εταιρεία συμβούλων Randstad Hellas S.A. (www.randstad.gr). Και ο δεύτερος, είναι τα πειστικά χαρακτηριστικά με τα οποία σκιαγραφεί τους εργαζόμενους αυτούς, κάτι που συμβαίνει και εμείς οι περισσότεροι να τα έχουμε εντοπίσει και επισημάνει στα εργασιακά περιβάλλοντά μας. Τελειομανία Αναφέρει λοιπόν, ότι τους εργαζόμενους αυτούς τους χαρακτηρίζει η τελειομανία. Είναι πάντα παρόντες και επιθυμούν να αναλαμβάνουν συνεχώς μεγαλύτερες ευθύνες. Λειτουργούν σε multi-tasking. Πιστεύουν ότι δεν αναγνωρίζεται επαρκώς η αξία τους. Αποκρίνονται όμως συνεχώς σε διαφορετικές και πολύπλοκες απαιτήσεις. Και συχνά πιστεύουν ότι βρίσκονται σε σύγκρουση αξιών. Τι είναι όμως το burn out και ποια είναι τα συμπτώματά του. Η ενημέρωση της Randstad μας εξηγεί ότι ο όρος αυτός εκφράζει την ψυχοσωματική καταπόνηση του εργαζομένου και τη μείωση των ψυχικών αποθεμάτων στην εργασιακή και στην προσωπική ζωή του. «Επιπλέον, ο όρος αυτός περιγράφει την καθημερινή δυσφορία και ευερεθιστότητα, το αίσθημα του “κενού”, την αίσθηση απογοήτευσης και ανικανότητας του εργαζομένου να αντιμετωπίσει τα ζητήματα της καθημερινότητας, σε επαγγελματικό και προσωπικό επίπεδο». Εκδηλώνεται δε μέσα από τρία γενικά χαρακτηριστικά. Πρώτον, από ψυχοσωματική εξάντληση, δεύτερον, από αποκλεισμό και κοινωνική απομόνωση και τρίτον, από αίσθημα μειωμένων προσωπικών επιτευγμάτων. Κάτι που εκδηλώνεται, κυρίως, κατά τη συνεργασία του με τρίτους. Ωστόσο, η ενημέρωση της Randstad μας διαχωρίζει το burn out από το στρες, το οποίο έρχεται ως συνέπεια μιας συνεχιζόμενης πίεσης. Ενώ το burn out έρχεται συνήθως ως συνέπεια μιας περιστασιακής πίεσης. Δύο παράγοντες Ωστόσο, για την εμφάνιση και των δύο «συνεργάζονται» και αλληλεπιδρούν διαφορετικοί παράγοντες. Δηλαδή, η προσωπικότητα του εργαζομένου, τα κίνητρα και τα ενδιαφέροντά του, η οργανωτική δομή και ο ιεραρχικού προσανατολισμού οργανισμός στον οποίον εργάζεται, όπως και το είδος της δραστηριότητας που ασκεί ο εργαζόμενος. Χωρίς να αποκλείονται βέβαια και άλλοι πρόσθετοι ψυχοπιεστικοί παράγοντες. Στην Ελλάδα, όπως είναι ήδη γνωστό από την Ευρωπαϊκή Δημοσκόπηση για την Επαγγελματική Ασφάλεια και Υγεία τον Μάιο 2013, το στρες που συνδέεται είτε προέρχεται από την εργασία, είναι το πλέον σύνηθες από οποιαδήποτε άλλη χώρα στην Ευρώπη - εκτός της Κύπρου. Τα καλά νέα όμως είναι ότι το burn out προλαμβάνεται με καινοτόμα «εργαλεία» που παρέχουν στις εταιρείες έγκαιρη προειδοποίηση, έτσι ώστε να μπορούν να παρέμβουν πριν από μια πιθανή συντριβή είτε εξάντληση του εργαζομένου. Η Καθημερινή, Κυριακή 27 Οκτωβρίου 2013

38 λεπτά...

38 λεπτά ελεύθερο χρόνο έχουν καθημερινά οι Ελληνίδες μητέρες, όπως και οι Γαλλίδες και οι Ισπανίδες, ενώ ο μέσος όρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι 48 λεπτά. Πιο άνετες είναι οι Φιλανδέζες με 68 λεπτά κάθε μέρα.

Μα πώς τα καταφέρνει!

Στις 22 Σεπτεμβρίου βγήκε στις αίθουσες η κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου της Allison Pearson "I don't know how she does it" με τον τίτλο "Μα πώς τα καταφέρνει;!", στην οποία πρωταγωνιστεί η Sarah Jessica Parker. Πρόκειται για ένα βιβλίο που είχε εκδοθεί το 2003 στην Αγγλία και αφορά μία εργαζόμενη μητέρα σε θέση ευθύνης μιας οικονομικής εταιρείας στο City του Λονδίνου, η οποία προσπαθεί να συνδυάσει σαν "ζογκλέρ" την καριέρα της με την ανατροφή των δύο παιδιών της. Οι σκηνές που περιγράφονται τόσο στο βιβλίο όσο και στην ταινία είναι τόσο οικείες για τις εργαζόμενες μητέρες, που δεν μπορείς παρά να ταυτιστείς με την ηρωίδα: η ανεπιτυχής προσπάθεια να μην απογοητεύσεις κανέναν, οι υποσχέσεις που δύσκολα τηρούνται και οι διαρκώς παρούσες τύψεις για όλους και για όλα. Α!... και οι ατελείωτες λίστες, που πολλές φορές γίνονται στη μέση μιας άγρυπνης νύχτας.
Βέβαια, βιβλίο και ταινία έχουν κάποιες διαφορές, όπως ο τόπος στον οποίο εξελίσσεται η ιστορία, αλλά κυρίως το τέλος. Ενώ στο βιβλίο η ηρωίδα αποφασίζει να αφήσει τη δουλειά της και να κάνει αυτό που το 2003 ήταν και λίγο της μόδας στην Αγγλία, το περίφημο "downshifting", ίσως το 2011 κρίθηκε ότι είναι προτιμότερη η εκδοχή της παραμονής στην εργασία αρνούμενη τις υπερβολικές απαιτήσεις του προϊσταμένου της που απαιτούσε να είναι διαρκώς διαθέσιμη και κυρίως τα σαββατοκύριακα.Γιατί, όπως λέει στην ταινία η πρωταγωνίστρια, "εγώ χωρίς τη δουλειά μου δεν είμαι εγώ, αλλά και χωρίς την οικογένειά μου είμαι τίποτα".
Μπορεί ούτε ως βιβλίο ούτε ως ταινία να μην διεκδικεί θέση στα αριστουργήματα, είναι όμως τόσο ανακουφιστικό για την κάθε εργαζόμενη μητέρα να νιώσει ότι ανήκει σε μια στρατιά "αγωνιστριών"   που βιώνουν τον "πόλεμο" της καθημερινότητας.